العطيّات غنىّ در ذات و در صفاتست . و نيز يعقوب بن جعفر الجعفرى رضى الله عنه از حضرت أبى ابراهيم موسى بن جعفر عليه السّلام روايت كند كه من روزى در مجلس بهشت قرين ارم تزئين آن خلاصهء أولاد سيّد المرسلين حاضر بودم كه در آن محضر مذكور گردانيدند كه جمعى هستند كه زعم آن قوم بىسر و پا است كه حضرت الله تبارك و تعالى نزول از عرش أعلاء به آسمان دنياى نمايد . آن حضرت عليه السّلام بعد از استماع اين كلام كذب التيام روى بمعشر آن أنام آورده فرمود كه : خداى علَّام نزول از هيچ مقام ننمايد و محتاج نزول مقام بىشبهه و ابراهيم نيست و منظر حضرت غنىّ مجيد در قريب و بعيد يكسان و مساويست و به هيچ بعيد دور از حضرت عزيز حميد و حنيف و نيز هيچ قريب قريب بذات كريم مجيب نيست و جميع أشياء محتاجند به حضرت ايزد تعالى و أصلا او را در ذات و صفات احتياج بأشياء نيست و هو * ( ذِي الطَّوْلِ لا إِله إِلَّا هُوَ إِلَيْه الْمَصِيرُ ) * . و امّا قول جمعى كه اتّصاف ذات قادر سبحان بنزول آسمان اين جهان نمايند بىشبهه و گمان آن طايفه جهله دور از علم و عرفان نسبت ذات - خالق بىامتنان بزياده و نقصان نمايند زيرا كه هر متحرّك محتاج است به آن كه او را حركت دهد يا محتاج است به آنچه كه بوسيلهء آن حركت نمايد پس هر كسى كه به حضرت ايزد مهيمن ظنّ بد برد بدرستى كه آن تيره روزگار در روز حساب و شمار هالك و زيان كار و محروم از رحمت قادر غفّار است ، پس حذر از صفات ايزد أكبر نمائيد كه مبادا صفت كنيد او را بحدّ و تعريف كه باعث زياده و نقصان يا وسيلهء تحريك و تحرّك ذات واهب منّان يا سبب زوال يا طلب زوال ذات